Şuurum

Bedenim ızdıraplarının içinde hapis olmuş
Çıkmazlardaydı çaprazlığı aklımın
Karanlığın kuytusun da ki yağmurun parlaklığı
Geceyi indirirdi yaşları gözlerimin

Sonu yoktu hiç bir şeyin bana göre
Ya da vardı bir sonu şuurumun
Ama dipteydi hep içtenliğim
Belkilerdeydi düşüncelerim ve yitikliğim

Sana olan istekliliğim
Bir o kadar da uzaklılığımdın
Neydi bu beni alan kendimden
Bunalımımın geçen her zamanda tırmanışı

İntiharın eşiğin de ki neşterlerin
Damarlarımdan kayarken sessizce
Damla damla akıyordu kanım
Sen vardın hep bende kapanırken gözlerim

Şiir: H. Kıvanç Hazinedar